Według mnie problematyczne są dwie kwestie: małe społeczne zrozumienie sposobu doświadczania świata osób w spektrum i duży nacisk na zmianę. Wyobraź sobie, że silniej odczuwasz stres i lęk niż osoby neurotypowe. Ponadto gorzej radzisz sobie z bodźcami i zbyt szybko wyczerpują Ci się zasoby. Hałas, jaskrawe światło lub dotyk niektórych ubrań mogą sprawiać Ci ból. Być może doświadczasz poczucia winy, że nie jesteś taki, jak powinieneś. Być może nie masz wyczucia społecznego i nie rozumiesz żartów, a emocje zalewają Cię tak bardzo, że – nie wiedząc, jak sobie z nimi poradzić – Twój układ nerwowy odcina zasilanie. Taka reakcja nie dotyczy tylko osób w spektrum. Gdy doświadczamy sytuacji przekraczającej nasze sposoby radzenia sobie, to reagujemy silnym płaczem lub złością. A gdy stres jest ekstremalny, to system nerwowy „się wyłącza”. Dźwiganie dość zwyczajnych i codziennych dla innych spraw przekracza Twoje siły. A otoczenie Cię nie rozumie, stale gani i strofuje, uważa za dziwnego, przewrażliwionego, oczekuje staranniejszego pracowania nad swoja zmianą, przystosowania do innych.

Jeden z rozdziałów książki dotyka tematu sięgania po substancje psychoaktywne przez osoby w spektrum, chcące poradzić sobie z przebodźcowaniem, trudnymi emocjami oraz oczekiwaniami otoczenia. Swoją historię opowiada Agnieszka, świadoma swojego uzależnienia i mająca umiejętności zdrowego dbania o siebie. Mówi o lęku, rozpaczy, krytycznych ocenach, depresji i udawaniu kogoś innego. Wspomina o wielu traumach, niedowartościowaniu i zagubieniu. Sięganie po alkohol „pomaga” jej się maskować i radzić sobie z rzeczywistością, łatwiej odgrywać rolę osoby neurotypowej oraz ułatwia sprostanie oczekiwaniom społecznym. Alkohol nie sprawia jej przyjemności, pije aby się nie rozsypać, aby jakoś funkcjonować. 

Autyzm zwiększa dwukrotnie ryzyko nadużywania substancji psychoaktywnych, zwłaszcza u osób dobrze sobie radzących i potrzebujących najmniejszego wsparcia (z najniższym zdiagnozowanym poziomem autyzmu), a odstawienie substancji nasila odczuwanie bodźców oraz lęk. Osoby na pierwszym poziomie często z pozoru nie różnią się od osób neurotypowych, mają rodziny, pracę, studiują, osiągają sukcesy. To oni często otrzymują diagnozę w dorosłym życiu lub żyją nieświadomi swej neuroróżnorodności.

Opisane wyżej doświadczenia są Ci znane? Sięganie po substancje jest Twoją strategią przetrwania? Pragniesz bliskiego kontaktu z innymi osobami, ale nie wiesz, jak go nawiązać lub obawiasz się innych osób?

Pierwszym krokiem do odzyskiwania spokoju psychicznego i emocjonalnego jest nauczenie się, jak radzić sobie z przeciążeniami sensorycznymi w zdrowy sposób.